Ως μουσικός

16667412 986498964784844 1663025155 oΑπό όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, η μουσική ηταν πάντα ενας καλός φίλος.
Άσχετα με τι ειδος θα ηταν μια και τα βιώματα ειναι αρκετά και διαφορετικά η κατάλληλη μουσική έφθανε στο συγκεκριμένο σημείο της ψυχής μου θεραπέυοντας το...
Δεν ασχολήθικα απο μικρή ηλικία με την εκμάθηση της ως συνήθως αλλα κάπου στα 25 μου.
Τυχαία βρέθηκα σε μια συναυλία Ινδικής κλασικής μουσικής στην Θεσαλλονίκη το ’95 όπου ένιωσα σα να βρισκόμουνα σε ενα ναό που η προσευχή γίνοταν μέσω του ήχου, καθαρού ήχου χωρίς λόγια.
Την επόμενη χρονιά ταξίδεψα στην Ινδια, γυρνώντας στην Ελλάδα με ενα sitar.
Έκανα μερικά μαθήματα όπου κατάλαβα οτι αν θάθελα να ασχοληθώ ουσιαστικά θα πρέπει να πάω στην πηγή του.
Την επόμενη χρονιά το ’98 ταξίδεψα στο Βαρανάσι της βόρειας Ινδίας, συστημένος να παω σε ενα δάσκαλο του sitar όπου προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν ο ίδιος μουσικός που είχα ακούσει στη Θεσσαλονίκη δύο χρόνια πριν.
Για τα επόμενα 12 χρόνια πέρναγα σχεδόν μισό χρόνο εκει μαθητέυοντας με τον Rabindra Narayan Goswami το sitar και αργότερα το surbahar (ενα μπάσο οργανο παρόμοιο του sitar).


Αν και η μουσική ήταν ο κύριως λογος που βρισκόμουνα εκει, ο τόπος ειχε πολλά αλλα να προσφέρει επίσης, όπως η γιόγκα, η φιλοσοφία, η Βέδικη αστρόλογια.
Αυτο που εχω να επισυμάνω ειναι οτι ο τρόπος και η στάση στη μουσική οπως τη βίωσα εκει ειναι ενα ειδος πνευματικού μονοπατιού. Αυτη η προσέγγιση ειναι κατι που δεν ειχα ερθει σε επαφή πριν και με κέρδισε ώστε να αφιερώσω ενα κομμάτι της ζωής μου εκει. Φυσικά η σχέση με κατι τέτοιο δεν εχει τέλος, απλα θα έλεγα οτι εκείνα τα χρόνια ‘εμφυτεύτηκαν’ στο είναι μου οι σπόροι, πράγμα που ανθίζει στο πέρασμα του χρόνου. Ειμαι πολυ ευνώμων στο δάσκαλο μου για πολλούς λόγους και σίγουρα αν δεν ηταν αυτος που ειναι πιθανό να μην συνέχιζα να ασχολούμουνα με τη μουσική αυτή.


Πηρε καιρό, πρακτική και επιμονή για να έρχονται τα απλα, για παράδειγμα το καθαρό κούρδισμα, ο ρυθμός, η άνεση στη στάση.
Λενε οτι χρειάζονται τουλάχιστο 10 χρόνια για να μπορείς να ευχαριστήσεις τον εαυτό σου, 20 για να αρχίζεις να ευχαριστείς το κοινό, 40 για να αρχίζει να ευχαριστιέται ο δάσκαλος σου και μια σε ζωή ίσως για να ευχαριστηθεί ο Θεός..
Δεν προσέγγισα αυτή τη μουσική ως Ινδική με τη έννοια οτι απευθύνεται στους Ινδούς μονάχα, αλλα ως μέσο την χρήση του ήχου για να δω βαθειά μέσα μου, όπου εκει φαινόταν πάντα ενα ατελείωτο σύμπαν.


Στην περίοδο που πέρασα στην Ινδία ειχα την ευκαιρία να γνωρίσω αρκετούς ενδιαφέρον μουσικούς-γιόγκι όπως και να βρεθώ σε πολλές συναυλίες.
Αργότερα κάπου στο 2008 απέκτησα ενα ακόμα ιδιαίτερο μουσικό όργανο τη Rudra Veena. Σύντομα βρέθηκα και στο Gurukul (ενας χώρος όπου μαθητέυει κάποιος στη μουσική) της οικογένοιας Dagar, όπου ειχα την τύχη να περάσω χρόνο με τον Fariddudin Dagar ενα απο τους τελευταίους Ustad (κάποιος με βαθιά γνώση και εμπειρία στη μουσική) εκπροσώπους της Dhrupad, (μια προσέγγιση της μουσικής αρκετά διαλογιστική και βαθιά στην ουσιά της) όπως και να μαθητέυσω με τον Bahauddin Dagar το όργανο αυτό, πράγμα που άλλαξε και εμβάθυνε τη στάση μου στη μουσική.
Εκείνη την περίοδο ενας ακόμα μουσικός που με επηρέασσε βαθιά με τη στάση του είναι ο Pushpraj Kosthi απο τη Βομβάη.
Οι παραπάνω μουσικοί έχουν την περισσότερη επιρροή σε έμενα αλλά και αρκετοί άλλοι που εχω έρθει σε επαφή και ειχα την τύχη να ακούσω.
Δυο μουσικοί που έπαιξαν πολυ σημαντικό ρόλο σε έμενα μέσα απο της ηχογραφήσεις τους μια και δεν τους γνώρισα απο κοντά ειναι ο Nikhil Banerjee και ο Zia Mohiuddin Dagar.


Δεν βρίσκω όρια στο μονοπατί αυτο ετσι και απολαμβάνω την πρακτική του όπως και την ιδιαίτερη χαρά να το μοιράζομαι με περιβάλλον ανοικτό για αυτο το ταξίδι.